Ver-Slag van Waterloo: De mythe

Koen heeft er even op gebroed, maar het is dan ook een struisvogelei geworden: het mythische verslag van de mythische rit naar Waterloo.

In z’n verslag lees je onder andere over de Adelaar van de Appelstraat, extreme standjes, de truc met de bidon, “wat als ge moet kakken” en de “basale functies van het zijn”. De goede verstaander heeft het al begrepen: dit is literatuur met hoofdletter L!

Omdat het layout-werk van Koen eveneens met hoofdletter L is, hebben we ervoor geopteerd om de pdf online te zetten.

De volledige versie  is nog maar een muisklik van je weg:  Ver-slag van Waterloo: De mythe

Verslag Veelbergentocht Aarschot

Alleen vertrokken rond 8:45, werd ik rond Hove voorbij gesneld door Bert en compagnon… Om die dan rond Peulis aan de kant terug te vinden met een afgebroken spaak. Terwijl hij de VWB pechdienst belde, arriveerde ook Tom L.
 
Die was een stevig robbertje aan het bakkeleien met z’n Polar, die hem graag buiten de lijntjes liet rijden. Dus voorgesteld om samen verder te rijden, gezien mijn Wahoo wat gehoorzamer was.

 
Leuk voorgeborchte tot aan de stevige molshopen die ons te wachten stonden. Daar was al snel duidelijk dat Tom eerder in de Vogezen thuis hoort dan hier… Maar allé, ik geraakte toch ook wel boven met een beetje meer gehijg.
 
Alles goed tot aan de Doornbergstaat in Aarschot. Daar vond Tom’s derailleur zijn timing van schakelen niet zo geschikt, en besloot om er maar naast te gaan liggen. Opnieuw een telefoontje naar de VWB, en ik opnieuw alleen verder.
 
 
Een stukje buiten Aarschot zag ik dan in de verte een deerne in Bike Leon kleuren aan de kant staan.. Oei, weer iemand pech? Halvelings: haar gsm was plat en haar prins op het stalen ros was zichzelf wat aan het afbeulen op de langere route. Elkaar terugvinden zou zo wel wat moeilijker zijn, dus dat hebben we dan sms-gewijs even opgelost.
 
Het verdere vervolg was zonder veel noemenswaardige momenten, hoewel bovenkomen op de laatste klim van de dag op de berg van het gelijknamige Heist toch indicaties gaf van mogelijk lichte verzuring en vooruitzicht op stramme spieren morgen.
 
Toprit alweer!
 
Davy

Juryrapport Fotowedstrijd Omsingeling van Nijlen

Onze fotowedstrijd mocht rekenen op talloze inzendingen. Dank daarvoor.

Na rijp beraad selecteerde onze éénkoppige jury de volgende winnaars:

Oscar voor de best acteerprestatie: Koen in ‘De slag van de molen’

 

Oscar voor Beste Kostumering: Samir en Vincenzo

 

Oscar voor meest geavanceerde Visueel Effect: Familie Rams(el)

Oscar for Beste Makeup en Haarstijl: Kasper

Oscar voor beste Scenario
Tevens Kifkif Wisselbeker voor post-koloniale beeldvorming: Els & Stijn

Medaille voor Mellow Meligheid: Kurt S met teddybeer
(Eervolle vermelding voor Kurt S met schaapjes)

Award voor de Asymmetrie: Kurt A

Souvenir Paul Herygers: Garry

Prijs van de Maatschappelijke Bewogenheid: Frederic

Prijs van de Professionele Afwijking: Bram

Meest sociale selfie: Abdullah

Minst sociale selfie: Mathias

Olijke vijftiger van de week: Tom L

Trofee voor Sportverdienste: Mister 32 in’t uur AKA Joren
(“Dat stalletje heb ik niet gezien, waar was dat exact?”)

PS Bij onze foto’s vermelden we geen volledige naam en familienaam. Zo maken we het de CIA, de MOSSAD en de VDAB moeilijker om onze buitenshuize activiteiten op te sporen. 

Mocht er toch iemand snode plannen hebben om ons geld af te troggelen wegens oneigenlijk gebruik van foto’s of portretrechten, geef ons dan een seintje. We verwijderen dan als de wiedeweerga alle compromitterend of complimenterend beeldmateriaal.

Verslag Antwerpse Kasseiklassieker

De Antwerpse Kasseiklassieker is traditioneel de eerste grote afspraak op de Bike Leon kalender. Dit verdient niet alleen een veel te uitvoerige voorbeschouwing, maar ook een belachelijk lang verslag.

Rustig, Pieter De Crem! Iedereen van ons heeft apart gereden. Met behulp van experimentele software zijn we er wel in geslaagd om alle soloritten te synchroniseren alsof ze tegelijkertijd plaatsvonden. Elke gelijkenis met bestaande feiten en figuren berust voor de rest op louter toeval.

Aan de start stonden een twintigtal Leonners. Onder hen ook een aantal rookies, zoals Stan en Mathias. Koen had veel bekijks. Zijn nieuwe fiets was er dan ook ene met een kleine én een grote plaat!

Vroeg vertrekken of laat vertrekken? Een lastige tactische keuze. Later op de dag was er namelijk meer wind, een kleine kans op regen en een grote kans op zondagfietsers. Kasper koos er dan ook voor om nog voor dag en dauw het paashazenpad te kiezen.

Op het Ringfietspad voelde niemand zich geroepen om een chasse patate op te zetten. Het was dan ook nog honderd kilometer naar de aankomst. Mathias rakelde het woord “centurion” op. In de volksmond sprak men van twee volle Crembo’s.

Drie kilometer ver. De eerste kasseistrook. Meteen averij. In de staart van het peloton kust Tom L de kinderkopjes van de Saffierstraat. “Mijn GPS was wat losgekomen”, legde hij achteraf uit. “Dus dacht ik die al rijdend vast te zetten”. “Da’s niet slim”, besefte hij, “zeker niet als je niet ziet dat je een stoepborduur gaat raken”. Da’s inderdaad niet slim. Onze schaduwfavoriet zet uiteindelijk wel z’n weg voort. Dapper!

Op de Reepkenslei in Kontich voelen de topfavorieten hun benen kriebelen. Stenen Stijn en Keien Kurt trekken een eerste keer door. Alleen Koen peddelt verdacht vlot mee in hun wiel. Tom VR was geprikkeld omdat hij – ondanks z’n hoogtestage in de States – niet vernoemd was in de voorbeschouwing. Met veel moeite kan hij nog net aanpikken.

Op de boerenwegen na de Reepkenslei loopt alles terug samen. Het parcours blijkt niet selectief genoeg om hier al een grote schifting door te voeren. Tom VR moet ondertussen wel al met materiaalpech opgeven. Garry durft hardop zeggen wat we eigenlijk allemaal dachten: “Ik wist al langer dat gij een vijs kwijt waart”. Ja, er is nog tijd om te zwanzen in de buik van het peloton.

Kilometer 37. Eén derde koers. De eerste viersterrenstrook van de dag: de Schoonaardestraat in Eikevliet. Een snoeiharde demarrage van onze voorzitter. “Rustig chillen met de gravelfiets”, had die nochtans op de vooravond van de koers beloofd. “Heb ik ook gedaan”, foeterde hij achteraf. “90% van de tijd. Kasseien kan je soms toch maar beter op snelheid pakken”.

Achter Keien Kurt scheurt het peloton in twintig stukken en brokken uiteen. Bob, Stijn, Koen en Kasper vormen het eerste achtervolgende groepje. De rest moet al honderden meters goedmaken. Helemaal achteraan bengelt Nick. Die staat in Ruisbroek-Sauvegarde lang voor de trein. Slecht startuur gekozen dus.

De kasseien volgen elkaar nu in sneltempo op. Keien Kurt geeft er iedere strook een flinke lel op. Terug op het asfalt doet hij het – zoals beloofd – wel rustiger aan. Het veld plooit iedere keer als een accordeon terug bij elkaar.

Zomaar een weetje tussendoor: Syrische Flandrien Abdullah is de enige van ons bij wie de hartslag lager ligt op de kasseien dan op het asfalt voor of na.

Kilometer 50. Halfweg koers. Grote verwarring. De kasseien van de Wielstraat lopen plots dood! Alleen Jonathan durft het aan de koeiendrijfweg te volgen tot aan de grote baan. De rest van de kopgroep maakt rechtsomkeer. Nick en Tom L schieten nog net als eersten het smalle paadje tussen de huizen in. Hoe goed moet de GPS van die laatste nu vast staan? De wedstrijd ligt terug helemaal open!

Op de brug van Temse gaat Kurt S er even bij zitten. Je zou voor minder. Na talloze omzwervingen in de velden rond de Wielstraat ziet hij terug een teken van beschaving! Jammer wel dat de hopman van de tienurenclub z’n compagnons in de steek heeft gelaten. Abdullah dacht even dat hij helemaal alleen op pad moest voor de korte route. Hij sprong dan ook een gat in de lucht toen hij de zussen Rams zag aanstormen.

Op het Hellend Vlak van Temse, een venijnige klim uit de Scheldevallei, gooit Stenen Stijn z’n troefkaarten op tafel. Koen peddelt weer vlot mee naar boven. Wordt die mens ooit moe? Ook Bert en Bart kunnen na een koppeltijdrit komen aansluiten. De beslissing lijkt gevallen.

Kilometer 61. De Beeldstraat in Sint-Niklaas. Misschien wel de zwaarste strook van de dag. Op de meeste kasseiwegen heb je een rug die redelijk berijdbaar is. Hier stuiter je van de ene kant van de baan naar de andere. Stijn kletst er iedereen uit het wiel. In het peloton wordt er gevloekt. “Amai m’n paaseitjes”, horen we iemand zeggen. “En m’n kerstballen” voegt de plezantste van de hoop toe. “Gewoon de vullingen uit m’n kiezen”, zegt Robin. “Niks in vergelijking met de Chemin du Crucifix”, aldus Bas. 

Met een fenomenale krachtinspanning op de Boskouter in Burcht kan enkel onze voorzitter nog bijpikkelen. Een echt kabinetstukje! Samen diepen ze het gat uit langs de Schelde. Allemaal tevergeefs, zo blijkt. Op de beruchte beklimming van de Kennedytunnel komen de meeste kanshebbers terug aansluiten. Herstarten dus op twintig kilometer van de meet.

Op de Benzineweg in Hoboken noteren we een eerste aanval van Nick. Lang houdt die niet stand. Op de kasseien van de Hobokense Polder komen Stijn en Kurt zijn rug al terug tikken. Het valt stil bij de drie. Zo komen ook Kasper, Bob, Garry en Koen terug in de kop van de wedstrijd.

Op de gevaarlijke wegen richting Antwerpen sluiten de heren van dit elitegroepje een gentleman pact. Ze rijden samen naar de meet op de Cogels-Osylei. Er wordt niet meer aangevallen. Uiteindelijk wordt het een titanensprint. Op basis van de finishfoto mag Stenen Stijn de trofee in de lucht steken. Nick en Keien Kurt vervolledigen het podium.

De rest druppelt langzaam binnen op het terras van de Leon  Allemaal lachende gezichten. Straffe verhalen ook. Bieke heeft overheerlijke recuperatietaart gemaakt.  Frédéric tracteert voor zijn 45e verjaardag. De zon schijnt. De sfeer zit goed. 

Om z’n huwelijk te vieren, steekt Kurt de barbeque aan. Tripels, trappisten en Tropico Tropicals worden aangevoerd. Het geroezemoes wordt luider.  Wie het totaal aantal kilo’s van het eindpodium schat, krijgt z’n gewicht in Trappist!

De alcohol en/of de endorfines beginnen z’n werk te doen. De eerste triptraptrops verschijnen op tafel. Judas Priest schalt door de boksen. Er wordt gedanst en gelachen. Bleinen worden vergeten. “’t Valt wel mee”, horen we de andere Tom zeggen met een typische ik-ben-toch-wel-redelijk-hard-gevallen grijns.

Wanneer de flikken de muziek komen afzetten, begint er een spontane zangstonde. “De eenzame fietser” van Boudewijn De Groot. “Bicycle race” ook van Queen. Julie en Valerie brengen Kurt als huwelijkscadeau ook nog een muzikaal eerbetoon. Hun refrein klinkt nog minutenlang over ’t Krugerplein: “Al draagt de Kurt een gouden ring, het is en blijft een lekker ding”.

Bij het krieken van de dag zoekt iedereen z’n bed op. Veel gedokker thuis zit er bij de meesten wellicht niet meer in.

Verslaggeving: Nick
Foto’s: Kurt A, Kurt S, Tom VR, Nick

 

 

 

 

 

Verslag rit twee: Flirten met het startuur en andere verhalen

Afgelopen zondag, derde klokslag des 9den ure heeft reeds weerklonken. Het blad voor de registratie van de aanwezigheden voor het RGMC is reeds in plastic verpakt en opgeborgen. De helft van het peloton is reeds ingeklikt en Nick heeft nog eens de belangrijkste afspraken ivm rijden in groep op een  rijtje gezet. Verschijnen daar plots nog Stijn, Valerie en Julie.

Dit flirten met het startuur verwachten we eerder van Kasper die zich daarin ondertussen al fameus bekwaamd heeft. Vorig seizoen diende hij een sprintje te trekken van Borgerhout tot Beveren om de rest in te halen. Hij had de route wel op zijn telefoon, maar de batterij was bijna plat.

“Twee aan twee” dat kan beter zeker in de voorste gelederen

Samir moest het noodgedwongen houden bij een stevige opwarmer. Een slechte nachtrust en een gebrek aan zuurstof noopten hem tot rechtsomkeer maken. In tegenstelling tot de profs die een minimum moeten presteren om hun startpremie op te strijken gunnen we Samir toch een zwart vakje op de RGMC-lijst.

We konden in ons peloton ook weer een zeer gewaardeerde solidariteit onderscheiden. De sterkeren zetten graag diegenen die het wat lastiger hadden uit de wind. We zien dit graag.

Op de achterste rij een opvallend beeld. Ik zag er eentje serieus stoempen en een andere rijden alsof het om een recuperatieritje ging. Ik noem uiteraard geen namen maar eentje moest achteraf nog naar Hoboken terug fietsen, de andere reed met een “trage fiets”.

Een volle lift Leonners? Kan er nog meer volk bij? Toch wel, mits een beetje minder corona-afstand (sorry Stan), het wegwerken van enkele winterkilo’s en het verder op het seizoen vervangen van crossers en gravelbikes met dikke banden door de volbloedracers. Zeker als we ook nog eens “out of the box “ beginnen denken. Ik denk dan aan systeem Lasagne. Meer uitleg kan in een volgende rit of aan den toog.

Goed communiceren; zeer belangrijk bij rijden in groep. De prijs hiervoor gaat alvast naar Valerie. Ze deed dat zo goed dat Kurt zich afvroeg wat zij voor job doet. En ja hoor…. Valerie is communicatieverantwoordelijke!

Miss Flandrienne 2020 vind je niet terug in het boekje van VWB. Wel bij Bike Leon. Make-up by Joren

Verslagen van de snelle stukken moet je van mij niet verwachten om voor de hand liggende reden. Doch deze keer viel het mij op dat en aantal snelle jongens deze keer nog pasten. Later in het seizoen ga ik ze zeker niet meer inhalen.

Ook een aangenaam tempo aan den toog

Jan

Foto’s: Valerie en Kurt

 

Openingsrit 2020: verhaaltjes uit de achterhoede

Afgelopen zondag startten we terug ons officiële wielerseizoen. Traditioneel in het weekend van Omloop het Nieuwsblad. 25 enthousiastelingen aan de start. Vele bekende gezichten en enkele ongekende gezichten. Dat laatste kan echter snel veranderen. Ook minstens 3 katers waren van de partij.  Waarover later misschien meer.

Foto: Abdullah

Terug van weggeweest: Els!!! Na ik denk toch wel meer dan een vol seizoen afwezigheid tgv een onverlaat die haar een hardnekkige (zijn er andere) whiplash bezorgde. Zij was erg verbaasd dat sinds haar laatste deelname het aantal dames verdrievoudigd is. Valerie (vaste waarde ook in onze winterse BLOG groep) en Donna (eerste deelname) waren de veroorzakers van deze opmerking. Valerie hield trouwens gelukkig niets over aan haar val deze winter. En dan was Julie nog niet van de partij. Ja Julie, wanneer mogen we je nieuwe fiets nu eens bewonderen? Of ben je er nog zo zuinig op dat hij nog in de living staat? Allez, tot zondag he.

Ook een beetje terug van weg geweest Wilfried. Toch al een hele tijd een vaste waarde in ons peloton nam de waarschijnlijk niet zo goed doordachte beslissing om naar Dendermonde te verhuizen. Daardoor hebben we hem een tijdje niet meer gezien. Maar hij miste ons zo erg dat hij helemaal vanuit Dendermonde toch kwam opdagen. Deze keer nog met de auto, maar als het weer wat beter wordt en de wind goed staat is hij vast van plan eens met de fiets af te komen. De terugreis plant hij dan nog wel met de trein. Immers na een paar van die lekkere biertjes aan aangenaam tempo volgens onze openingsaffiche, is het al wat minder aangenaam op de fiets.

Ook van de partij Johan! Na jaren het voornemen te hebben met ons mee te rijden is het er dus eindelijk eens van gekomen. Ik ben althans vereerd. En wie mag die Johan dan wel zijn? Awel hij is de man van rijwielen Smets. Hij geeft ons op vertoon van onze lidkaart korting in zijn totaal vernieuwde en mooie winkel. Bij aankoop van een nieuwe fiets krijgen we wat gratis updates. Bovendien vergastte hij ons op 18/2/20 op een gratis workshop fietsonderhoud. Hoe aan een lidkaart geraken en wat juist de voordelen zijn die we bij Rijwielen Smets genieten vinden jullie hier terug. 

Hier en daar werd er een beetje ongerust naar de afwezigheid van Nick gepolst. Waarschijnlijk werd er gevreesd dat Nick niet meer zou zorgen voor ronkende namen van afwisselende ritjes. Maar geen nood. Nick genoot van een welverdiende vakantie in Sicilië. Misschien was het zelfs een studiereis om een gepast wijntje te vinden voor ons afsluitend etentje op vrijdag 13 november. Staat toch al in jullie agenda he?

Ook barstte ondertussen de bikkelharde strijd om de trofee van ons regelmatigheidscriterium los. Zou het kunnen dat die strijd in zekere zin zaterdagavond al begon? Was het toeval dat 2 in het verleden winnaars en één net niet winnaar de avond ervoor in een zelfde café zaten? Was het misschien de bedoeling de concurrentie op achterstand te zetten door tgv overmatig drankgebruik de openingsrit te laten missen? Was het misschien zelfs zo dat de organiserende snoodaard zijn trappisten af en toe heimelijk liet vervangen door het in de vergetelheid geraakte tafelbier? Joost mag het weten en die zit voorlopig nog niet in ons clubke.

Ah ja en er waren ook veel lekke banden.

En dat terwijl onze voorzitter verwacht werd op de verjaardag van zijn vriendin.

Tot zondag

Jan

BREAKING: De uitslag van de Leonste Leon

Ludieke en pittige beproevingen op de piste zijnde: De Scratch (15 ronden), Het Lichtste Verzet (1 ronde), Het Zwaarste Verzet (3 ronden), Afvallingskoers (23 ronden), Mikken op de 30 (per uur met vliegende start, 1 ronde), Het Beste Beentje (1 ronde met 1 been) en Ploegenachtervolging (eindigend met een marteling die de eindbeslissing brengt in het regelmatigheidscriterium).

Proficiat Stijn met de overwinning!

Wie had deze nog verwacht…. (verslag rit 28/7/19)

Van onze reporter ter plaatste

Ik alvast niet.

Ja mannen zaterdagavond en dus bijna een volle week later en nog geen verslagje van onze laatste rit.
Toch nog gauw een kort dan.
Eerst en vooral konden we na 4 maanden revalidatie Bram terug verwelkomen.
Zijn fiets was niet meer te redden, maar Bram zelf is een taaie en was terug op het appel.
Een strak plan was nog niet op voorhand gesmeed en dus werd in overleg met de 5 aanwezigen gekozen voor de “omsingeling van Nijlen”.  Een iets kortere rit dan de laatste weken  maar rekening houdend met de weersvoorspelling leek dit een verstandige beslissing. De voorspelde regen vanaf 10u was zeker niet te laat . Zeg maar gerust veel te vroeg. Jaja we werden kletsnat.
Met ons zessen omsingelden we Nijlen feilloos. Iets wat ons vorig jaar met een pak meer mensen niet lukte. Details vinden jullie terug in de analen van ons clubke.
Voor de oplettende lezer: een zesde sportieveling daagde nog op net na de keuze van de rit.
Nog een belangrijke noot voor degenen die er de afgelopen weken niet bij waren:
Best een beetje meer centjes meebrengen want de meeste van onze after activity drinks zijn opgeslagen.

Tot morgen op de fiets

Jan

Verslag 21/7: Bels Lijntje

Van onze reporter ter plaatste Jan.

Met Nick op vakantie dachten sommigen misschien dat we saaie ritjes voorgeschoteld zouden krijgen, maar dat was buiten vorige week Bas en deze week Tom  V R gerekend.
Deze twee leonners namen het werk van Nick met verve over.
Over de tour van vorige week berichtte ik jullie al,eerder. Dus laat ik het nu over die van afgelopen zondag hebben.
Een zekere vakantiemodus valt er wel waar te nemen.
We waren nochtans alweer met 11, maar we telden wel 3 laatkomers. Kasper gaf eerlijk toe dat hij al een beetje in vakantiemodus verkeerde. Dave had blijkbaar geen excuus of toch geen dat hij aan onze neus wilde hangen en Sven had zijn opwarmingstoertje (?)Van 37 km een beetje verkeerd ingeschat.
Ah ja en dan was er nog Dirk die bij zijn eerste deelname dit jaar net te laat kwam. Deze  herboren leonner was bijna aan een vermelding van laatkomer ontsnapt.
En eerlijk is eerlijk wijzelf, het hele peloton, waren ook niet klokslag 9 aan het trappen.
Maar …. who cares we waren toch weer allen samen op pad.
Buiten Dirk daagde  er nog een herboren leonner op met name Jan Seurinckx (juist gespeld Jan?) en ja Tom dit is die mysterieuze Jan die ons op strava volgt.
Maar we hadden het over vakantiemodus.
Twee snelle stukken waren in het parcours voorzien. De eerste strook werd enthousiast   vanaf de eerste meter aangevat. De tweede strook daarentegen kwam heel wat aarzelender op gang.
Details hierover kan ik jullie niet geven. Mijn verslag komt vanuit de achterlijn.
Hier kwam de versnelling aanvankelijk helemaal niet op gang. Toch na best lang aarzelen zette toch iemand de versnelling in. Wie? Ik zou het niet weten zo groot was het verrassingseffect. Het was in ieder geval voor allen een aanzet om hun steentje bij te dragen aan een stijging van ons gemiddelde. Behalve ik dan. Mijn excuus… notities maken…???
Dave nam zijn bijdrage serieus als een echte profknecht en nam verschillende keren  de kop en moest zich dan volledig leeggereden laten uitzakken. Missie volbracht zou je kunnen zeggen.
Nog enkele weetjes:
-Stijn rijdt plat( vooraan en achteraan) wordt door de snelle jongens
aan zijn lot overgelaten wetende dat de achtervolgers hem wel een handje zullen toesteken.
-Enkele honderden meter verder rijdt een jongedame plat. Daar vinden we die snelle gasten terug klaar om een ( bureau)handje en een pompje toe te steken. Echt indruk maken ze niet want uiteindelijk dient de jongedame een hulplijn te bellen
-bandenlichters zijn uit den boze bij het monteren van de band.
-als je van Antwerpen komt dien je de weg te kennen dixit Antwerpse dame die ons de weg vraagt in Zondereigen . Uit dezelfde bron komt de uitspraak mannen kunnen niks zonder de vrouwen. Deze uitspraak werd goed gepareerd door Tom L met de gevleugelde woorden: “Ik ben al 6 jaar alleen en leef nog”. Goeie bal Tom!
-1 leonner nam de waarschuwing van Tom wat extra trappistengeld mee te nemen niet ter harte, maar werd door een joviale terrasgenoot met Bike leonshirt gered.
-verschillende navigatiesystemen leidden ons de weg nl Garmin, Mio en Tom(L)Tom(VR)
-Ik leerde dat KOM staat voor “king of the mountain”. Zelfs op de meest vlakke stukken naast een kanaal. Begrijpe wie begrijpe kan.