Het Aarschotse verslag zweet

Woensdag 19 juni nog steeds geen sappig Bike Leon verslag online en dat voor een pittige Aarschotse bergjesetappe…Ik maak mij zorgen, tradities gaan verloren, … ik moet iets doen. Ik vond ondanks mijn slechte oriëntatie de weg naar mijn computerscherm en bedenk mij dat de laatste tekst die ik schreef een saaie thesis moet geweest zijn. Ik raap al mijn moed bijeen en kruip virtueel op mijn fiets, ik bekijk mijn kapotte derailleur, schakel een versnelling hoger en kijk naar mijn ketting die als een slappe koord tussen mijn wielen bengelt. Dat wordt afzien om een stukje verslag te schrijven, maar terugschakelen gaat niet meer. En zo geschiedde…  

Zondag ochtend 16 juni 2019.. ergens in de Stille Kempen, de bakermat van menig Leonner, kraait een haan 9 keer. Aan Bar Leon in Borgerhout is geen haan te horen dus starten de 18 fietsers, zoals gebruikelijk, iets later aan de zondagsrit onder een stralende ochtendzon. Een speciale vermelding voor de enige vrouw in het gezelschap Katarzyna, die voor de eerste keer met ons meerijdt. 

In een gezapig tempo wordt er gestart zodat er kan bijgekletst worden over de vergeten zonnecrème, de te warme T-shirt onderaan, de laatste stoten van Van Aert & Evenepoel, de dalerskunsten van Froome, de kinderen en lieven die zitten te wachten tot de papa’s terug thuis zijn, …. . 

Op een splitsing, naar het schijnt, in Bonheiden kozen drie mannen onder leiding van Kurt A. voor de Kurte route (en allicht ook snellere route). De rest reed verder richting Aarschot. Ondertussen hoorden we waaien dat er vooraan redelijk veel wind stond, de wieltjeszuigers waren de traditionele koptrekkers wederom dankbaar.  

Vanaf kilometer 45 was er van gezapigheid geen sprake meer. De bergjes /pukkels/ Muren waren in aantocht… waaronder die van Wezemaal en Aarschot. Het moment om de benen los te gooien en ons goed choco te rijden. .

In de bergzone vielen de volgende zaken op… 

Tom VR heeft ondanks het prille vaderschap voorlopig nog niets van zijn snelle klimmersbenen moeten inleveren. 

Nick (parcoursbouwer) komt ondanks het koptrekken en het wegwijzeren/gidsen steeds als eerst boven op de bergjes die er toe doen. 

Wilfried, liefhebber van de konijnenbergjes, vlamde ondanks zijn, naar eigen zeggen, niet klimmersbenen toch vlot naar boven. (tot ergens halverwege)

Op 16 juni 2019 werd er blijkbaar een oldtimer tractorevenement georganiseerd door de ‘Hagelandsetractorvrienden’. Deze parade vond plaats in de buurt van Rotselaar – Aarschot en zou niet misstaan in de Antwerpse LEZ-zone aan de cruiseterminal.  

Na het koersen op de bergjes keerden we in groep huiswaarts al had de parcoursbouwer in Heist op den berg nog een klein bergje gevonden dat we moeilijk konden ontwijken. Bij de aankomst aan de Leon allemaal tevreden gezichten vanwege het prachtig parcours, geen platte banden, geen accidenten, de kom is nog steeds van den Tom wegens te veel wind (zie Strava) & frisse Trappisten (of andere consumpties). 

Pffft…..ik zweet ervan! Lang geleden dat ik nog zo diep ben gegaan, maar…. er is een verslag!

Getekend, 

Uw gedesoriënteerde derailleur coureur.

Verslag Walsoorden

Via Jan:

“Beste Leongenoten,

Gisteren voor het eerst op onze zondagritjes de kaap van de 100 km gerond. 
MAAR … geen bloemen en kransen bij aankomst bij bar Leon. 
WEL … een hartig woordje van onze voorzitter. We waren er immers in geslaagd 1 van onze fietsbroeders achter te laten .
Het verhaal: (niet het excuus!!!)

Net voor het punt waarop de lange en korte route gaan splitsen halen we een erg grote groep fietsers in. 
Nick vraagt om snel te beslissen wie de korte en wie de lange toer doet zodat we ons niet opnieuw laten inhalen door die groep.
Blijkbaar kwam die boodschap niet bij iedereen terecht want enkelen maakten er een plaspauze van. 
Gewoonlijk blijf ik wat achteraan om te voorkomen dat we iemand kwijtraken. Deze keer echter niet omdat ik met de tegenwind toch al een aantal keren erg hard mijn best had moeten doen om het gat dicht te rijden. 
En ja ik had gemerkt dat koen nog aan het plassen was maar die zag ik gestaag terug inlopen. Wat ik niet wist was dat ook Wilfried nog achter was. 
Uiteindelijk waren we al een heel eindje verder voor er iemand zijn euro viel. We wachtten nog een tijdje en Garry is nog een eind terug gereden, maar deze acties leverden niets op. Er werd nog gevraagd of misschien iemand een telefoonnummer van Wilfried had maar dat bleek niet het geval.
Dus reden we met de nodige schuldgevoelens en een beetje  hoop dat Wilfried met Babs mee was verder. Niet dus.
Wat blijkt nu achteraf… dit was de tweede keer dit seizoen dat Wilfried dit lot moest ondergaan. Een mens zou voor minder gaan denken dat hij niet welkom is. 
Daarom haalde onze voorzitter al zijn ondervragingstechnieken , ook de minder fraaie, boven om ons allemaal de rooster te leggen.
Zijn conclusie: 
Ondanks de nodige psychologische en fysieke martelingen blijft iedereen erbij dat er geen opzet in het spel was en dat Wilfried wel degelijk welkom is. 
Dus Wilfried  in naam van ons allemaal hierbij onze welgemeende excuses en hopelijk tot zondag en volgende zondagen.

Jan en een beetje allen.”

Verslag rit 10: De Omsingeling van Nijlen

Zowel het weer van zaterdag als de voorspellingen voor zondag gaven ons de nodige excuses om vanmorgen in bed te blijven, de kinderen te vergezellen bij het punniken, vrouw en kinderen te verrassen met een lekker ontbijt,… Maar niets daarvan bij alweer een vijftiental deelnemers aan “de omsingeling van Nijlen”.

In tegenstelling tot vorig jaar kunnen we hier spreken van een perfecte uitvoering. Naadloze navigatie, geen enkele lekke band, geen valpartijen, lekker vroeg terug zodat sommigen zichzelf zelfs konden trakteren op 2 drankjes en anderen dan weer moesten blijven plakken om geen verwachtingen te scheppen naar de toekomst toe. Enkelen onder ons konden zelfs rekenen op een ontvangst door vrouw en kinderen aan de meet. Allez kom, toch in de nabije buurt. 

Maar geef toe; we waren eigenlijk nog de watjes. (Uitgezonderd dan Isabel die met een gebroken elleboog toch van de partij was). De echte bikkels waren een uur vroeger aan bar Leon om in de koude Ardennen mogelijks sneeuw en ijzel te trotseren en een belachelijk aantal kilometers met een nog belachelijker aantal hoogtemeters af te haspelen. (Deze uitspraak uit de pen van een jaloerse teamgenoot die voor dit soort verdienstelijke sportprestaties moet passen wegens gewoonweg niet kunnen.)  Petje af jongens!!!

Tot volgende week.

Jan
 
BTW voor degenen die zich toch lieten afschrikken door de voorspellingen: 
We hadden 1 regenbuitje dat volgens mij niet eens 5 minuten duurde.
“Eat your heart out!”

Verslag rit 6: Heist op den Berg

Na de lange voorbeschouwing omtrent wat ons te wachten staat volgende zondag zal ik het verslagske van afgelopen zondag kort houden.

We kunnen het niet ontkennen we misten Nick onze navigator. Zeker in het eerste deel van de rit.

Ondanks de collectieve inspanningen van Tom, Bram, Frank (en wie vergeet ik hier nog?) oefenden we enkele keren de welgekende U-turn. Iets waar wij als volleerde stuurders uiteraard geen enkele moeite mee hadden.

Behalve die ene keer dan in Heist op den Berg waar iemand (ik noem hier bewust geen naam) een u-turn combineerde met een visuele inspectie van zijn aandrijfsysteem. Een lichte ergernis in de blik van de aankomende autobestuurder viel toch wel te bespeuren.

Een andere vrije interpretatie van het road book leverde een eerste klim op die niet voorzien was. Ik die dacht dat ik in vergelijking met vorig jaar veel makkelijker boven geraakte,  werd al vlug met de neus op de feiten gedrukt; we reden langs de verkeerde kant naar boven. OK ik geef toe ik ben ook niet zo’n fan van klimmen. Maar hoe kan nu de makkelijkste manier om ergens te geraken de “verkeerde” zijn?

Waar er in het eerste stuk al eens gekeerd moest worden geraakten onze navigators duidelijk opgewarmd. Het tweede deel verliep ,volgens mij althans, vlekkeloos.

Ook wat betreft bepalen van het tempo. In het begin van de rit werd er nogal stevig terug opgetrokken na vertragingen (bochten , hindernissen,..) zodanig dat er achteraan stevig gekoerst moest worden om terug aan te sluiten. Even overwoog ik zelfs me te laten uitzakken en bij Piet aan te sluiten want ja deze was weer van de partij om het allemaal in een wat rustiger tempo te doen. En dat helemaal in zijn eentje deze week. Dus… waar zitten al diegenen die zeggen dat we net iets te rap zijn. En BTW geen u-turns bij Piet, geen extra helling door vrije interpretatie van het road book.

Tot slot: Bedankt Tom, Frank, Bram (en weerom wie ik nog vergat. Vanuit mijn positie als rode lantaarn kon ik dat allemaal niet zo goed zien). Jullie hebben dat goed gedaan.

Tot zondag

(waar mogelijk naast de kasseien)

(dat kort toch maar met een korreltje zout precies)

jan

Verslag rit 5: de Heideroute

Elke week wordt er bij Bike Leon strijd geleverd. Niet om wie het snelst koerst, de duurste fiets heeft of het meeste drinkt, wel om wie het verslag mag schrijven. Vorige week vielen er bijvoorbeeld nog twee epistels in onze brievenbus.

Toeval is dat uiteraard niet. Uit de monden van de vele nieuwelingen die we de laatste weken mogen begroeten horen we niet alleen dingen zoals “Veruit de sympathiekste ploeg van ’t Stad!”, maar ook “Wie schrijft toch al die ludieke tekstjes op de website?” en “Dat gaf mij echt goesting om te komen.”

Op de frêle schouders van de verslaggever rust dus een zware taak. Hier valt de echte Bike Leon eer te rapen. Rapporteren dat Dave plat reed na veertig kilometer op kop is dan ook niet genoeg. Eraan toevoegen dat Nancy tegen veertig in’t uur venten uit haar wiel knalt? Goed geprobeerd, maar het moet en kan beter.

Het echte verschil kunnen Bike Leon verslaggevers pas maken eens we terug in Antwerpen zijn gearriveerd. Plichtsbewust offeren zij een groot deel van hun namiddag op om de esbattementen op het terras op de voet te kunnen volgen. Met hun gouden pen noteren zij niet de volgende bestelling, maar de smeuïge roddels die de thuisblijvers niet willen missen.

Neem nu deze poëtische interventie van Piet. Toen die samen met Jo aankwam na zijn eerste “trage” rit, legde die uit dat dertig in’t uur te snel is voor hem omdat hij niet uit eikenhout gesneden is, zoals de meesten onder ons, maar uit wilgenhout. Hoe mooi is dat? In plaats van de A- en de B-ploeg, of de VPUEA-rit (foei, Kurt, wat een lelijke naam!), hebben we nu de eiken (die er op los beuken) en de wilgen (die hun snelheid wat inberken). Moehaha. Taalgrapjes! 

Later op de namiddag ging het er iets serieuzer aan toe. Wilfried kondigde aan nog een rondje te geven voor zijn verjaardag. Het thuisfront werd ingelicht dat er weer veel was plat gereden en dat de nieuwelingen weer niet konden volgen. Op magische wijze veranderden streepjes achter koffies toch nog in streepjes achter Westmalle Tripels.

De verhalen die in beperkt gezelschap nog werden opgedist, zijn niet allemaal voor publicatie vatbaar. Toch willen we u de volgende wijze levensles niet onthouden. Welingelichte bronnen wisten ons namelijk te vertellen waar je in Antwerpen moet zijn om een losse scharrel op te doen na uw zestigste. Café Jozef, hoor ik u zeggen? Laat u alstublieft niet vangen! Nachtenlange participerende observatie heeft aangetoond dat dit vooral de place-to-be is voor 65-plussers! The Memories in Berchem, zegt u? Proefondervindelijk is inderdaad onomstotelijk bewezen dat je er daar wel eens één van 50 tegen komt. Wees wel op uw hoede! Als je er één van 40 ontmoet, kan je er namelijk gif op innemen dat ze al 40 jaar hopeloos op zoek is…

Tot uw dienst,

Nick

PS Foto’s zijn onderweg bij mijn weten niet gemaakt. Ter vervanging bieden we u hieronder een sfeerbeeld uit The Memories in Berchem.

 

Verslagen rit 4: Trappistenroute

We weten maar al te goed dat velen onder jullie al aan het aftellen zijn naar de rit op zondag. Blij dus dat we jullie in tussentijd heel wat leesvoer kunnen aanbieden over de rit van vorige week zondag. Er bereikten ons maar liefst twee verslagen over de veldslagen!

Verslag Garry
 
Korte broekenweer! Om 9u verklaarden sommigen mij nog zot in de kille schaduw van Bar Leon. Een uurtje later onder een stralende zon had ik het laatste woord. Met negentienen trokken we richting abdij van Westmalle. Bram reed lek aan de golf in Wommelgem. Een dame sleurde een zware tas met clubs uit haar BMW. Geen caddy te bespeuren. Nee, ik fiets dan toch liever.
 
De tocht liep verder voorspoedig. Met de harde kern op tocht in Overijse, kregen nieuwe gezichten de kans om eens op kop te rijden. Welkom Vincent en Jonathan! Halverwege doemde plots de klokkentoren van de abdij van Westmalle op. Even laten uitzakken om snel een fotootje met de gsm te maken, dacht ik. En daar liep het mis: Zonder GPS reed half het peloton rechtdoor, waar links een betere keuze was. Die komen wel vermoedde ik, maar ze kwamen niet! Sommigen hadden het terras van de taverne al gezien. Anderen moesten daarentegen wat vocht kwijt. Na een kleine zoektocht was het peloton terug compleet. Met een mooie vaart reden we terug naar ‘t Stad. Bij aankomst kochten enkele bonte vogels nog een grasgroen truitje, zodat Bike Leon weeral wat uniformer kleurt. We hebben er nog voor al wie interesse heeft. Tot volgende week!

 
Verslag Jan
 
Dag Leons en leonas,

Stillekesaan mogen we ons toch wel als een echt clubke gaan beschouwen.
Ik heb ook deze week weer niet geteld, maar laten we toch maar aannemen dat we weer met een man of twintig waren.  CORRECTIE!!!!   Een man of negentien en 1 jongedame ! Ja ja wij zijn een gemengde clubje. Dus vrouwen, partners, vriendinnen,… laat je niet tegenhouden. Barbara (aka Babs) beet alvast de spits af.  Wat meer dames zal ook zeker meer variatie brengen in de gespreksonderwerpen in het peloton. Gepalaver over derailleurs, assen , banden, hartslagen, pinten,katers (al dan niet als excuus voor een mindere dag) mag gerust eens afgewisseld worden met het “betere gesprek’’.

 
Maar even naar de orde van de dag nl. verslag van de rit. Dus met een man of negentien en 1 jongedame aan de start. Deze keer had Garry  aan  papier en stylo gedacht  want naar t schijnt noteerde hij alle namen. Ook a die van alweer een nieuwe deelnemer jonathan. (Dit stukje miste ik effe want ik dacht NIET a mijn drinkbus.)

Nog geen 5 km en al een lekke band. Ging het hier om een technisch foutje van Bram bij het nemen van een borduurtje of lag het aan een niet recent gecontroleerde bandenspanning?… Bram liet het alvast niet aan zijn hart komen en zag het eerder filosofisch. Hij vond het een goede oefening want het was al erg lang geleden dat hij nog lek was gereden. En inderdaad de routine was er een beetje uit. Maar we geven hem vast allen graag de kans nog eens wat te oefenen wanneer wij lek rijden.

Onze passage aan de brouwerij van Westmalle zorgde voor een tweede oponthoud. En nee er werd niet in de drank gevlogen, maar blijkbaar zorgde de locatie toch voor wat concentratieverlies want er werd even verkeerd gereden. Hierdoor viel de groep uiteen en waren we enkele kompanen zelfs effe kwijt. Gelukkig vonden we elkaar met een beetje mazzel terug. Daarom even dit, met mijn motorkompanen hanteren we de regel: kom je op een punt dat je niet weet waar de anderen naartoe reden, blijf dan gewoon staan. De anderen of een afgevaardigde keren terug om je op te pikken. Dit systeem heeft bij ons na ongeveer 35 jaar nog nooit gefaald.

Na nog een snel gedeelte langs het kanaal Schoten- Dessel waar we elkaar al dan niet om beurten pijn deden kwamen we allen weer behouden toe. En Btw in dit gedeelte speelde ook Babs enkele keren een niet onbelangrijke rol.
Ook een vermelding voor Piet die zich alweer onbaatzuchtig in 
dit gedeelte opoffert om de afgevallenen op te vangen en moed in te spreken.

 
Voila genoeg voor vandaag.  Wil je meer weten over het reilen en zeilen onderweg, eerdere verslagen vind je nog terug op onze website.

Tot zondag

Jan

Verslag Rit 3 (Rupelcuesta’s)

Dag Leonders,

Deze aanspreektitel is geïnspireerd op de voetbalmatch van gisteren. Wie vindt de link?

Breek vooral je hersens niet teveel want er is geen enkel prijs aan verbonden.

Na twee zondagse ritjes in bedenkelijke weersomstandigheden waarvan de ene nog wat slechter dan de andere, was de voorspelling voor vorige zondag ook weer niet geweldig.

Een hele week getwijfeld om al dan niet deel te nemen aan de MTB-tocht in Poederlee.

Maar ja,…. Dan zou ik het gezelschap van onze fijne Leonders moeten missen…

Toch de koersfiets dus . Dit plan kreeg al wat meer glans toen een onverlaat sms -te : “droog tot 13u”.

Dit berichtje was amper tot me doorgedrongen als plots een stortbui die al snel overging in een storthagel (bestaat dat woord eigenlijk al?) over onze startplaats en omgeving uit de hemel viel.

Echter één lichtpuntje letterlijk en figuurlijk ; het zonneke bleef ondertussen schijnen. Zon en neerslag tegelijkertijd wordt wel eens “kermis in de hel” genoemd en duurt gewoonlijk niet lang. Begrijpelijk m.i. . Ik had sowieso geen feestelijkheden in de hel verwacht en gezien de bestaansreden  van dit instituut lijkt het me  erg begrijpelijk dat dit feestje van korte duur is.

Voor degenen die in hun jeugd gevrijwaard gebleven zijn  van al dan niet verplichte bezoeken aan kerk of katholieke scholen kunnen tijdens de rit meer info verkrijgen.

Weer of geen weer, belangstelling was er weer volop. Ik heb ze niet geteld, maar ik vermoed toch alweer een twintigtal gemotiveerde fietsers op de afspraak.

Kurt zal vast na het bestuderen van de aanwezigheidsfoto dit hiaat in het verslag weten op te vullen. Wel moet hij de twee inpikkers Tom VR en Stijn nog meetellen. Of hun afwezigheid aan de startlijn al dan niet een vermelding op het blad van het regelmatigheidscriterium oplevert, daar moet nog wel eens een vergadering  en/of een referendum voor georganiseerd worden.

Ik zag zelfs twee  nieuwe gezichten. Welkom Vincent en Joren. (nvdr Vincent was degene met korte broek  en Joren die andere dus)

Wind… Die hebben we de laatste tijd  al wel meer moeten trotseren. Ook deze keer, maar vergeleken met vorige week kunnen we hier eerder van een briesje spreken. Als je de vergelijking echter weglaat dan hadden we zondag weer met een stevig exemplaar te maken.

Om te beginnen kregen we die dan pal op onze kop en andere lichaamsdelen die zich aan onze voorkant bevinden .

Dit gecombineerd met een super gemotiveerde Nick, sinds kort weer gipsvrij en dus capabel om te fietsen, leverde een stevige eerste helft van de rit op.

Een ongelukkige deelnemer die geen goeie nacht achter de rug had en mogelijks ook wat weinig krachtvoer achter de kiezen had moest hierdoor een gat laten vallen.

Maar de groep die even wachtte, wat peptalk en enkele repen losten dit euvel snel op. Toch benieuwd welke repen dat waren want daarna hebben we hem niet meer achteraan gezien.

(ja ja doping zou zich op alle niveaus van sporten afspelen!!!) Of zou het dan toch te maken hebben met zijn tactische positionering?

Het tweede deel viel  wat lichter uit. Vond ik een tweede adem? Of ben ik een diesel? Of keerden wij van richting en de wind niet?

Een kleiner maar behoorlijk deel sloot  af met wat recuperatiedrank in het hippe café op het Krugerplein dat zich noemt naar onze alom vermaarde wielerclub. (Er zijn er zelfs enkelen die helemaal van de andere kant van de stad komen!!!)

Vincent en Joren hadden net als met het tempo onderweg ook hier geen enkele moeite om mee te kunnen.

Tot zondag

jan

Verslag Reuskens Trofee

Traditiegetrouw werd in de aanloop naar de Reuskens Trofee weer een blik flauwe excuses opengetrokken: Stijn had bij een nachtelijke escapade een sleutelbeen gebroken, Vincent bleek plots al een hele week ziek en Wilfried’s koersmachine liet nog steeds op zich wachten. Anderen waren bang voor een valpartij of een regelrechte afgang. Vijf helden lieten dit niet aan hun hart komen en speldden vol goede moed een rugnummer op.

Bij de start: de ene al wat frisser dan de andere

Het tactisch meesterplan was op voorhand minutieus uitgestippeld. Stap 1: start op de eerste rij. Stap 2:  vijf ronden bumperkleven. Stap 3: Onmiddellijk mee met de goede ontsnapping. Stap 4: Goed het wiel blijven houden. Stap 5: Pas in de laatste rechte lijn uit dat wiel komen. Stap 6: Twee handen in de lucht. Stap 7: Ons bezatten met de winstpremie.

Stappen 1, 2 en 7 werden bijzonder goed opgevolgd. Bij stap 3 liep het echter al mis. Toen de winnaar van vorig jaar aanzette, moesten we allemaal passen. In de achtervolging keken alle ploegen naar ons om het werk op te knappen. We reden daarom al snel voor de vijfde plaats. Na sterk achtervolgingswerk haakten Kurt en Garry vooraan af. Kasper, Nick en Tom konden vanuit het peloton wel nog demarrages plaatsen, maar geraakten daar uiteindelijk ook niet weg.Bij de finish: de ene al wat frisser dan de andere

Na vijfentwintig rondes, honderdvijftig bochten en een eindsprint van wat stervende zwanen viel het verdict: geen enkele Bike Leonner in de top tien. Tom, Kasper, Nick, Kurt en Garry eindigden respectievelijk op plaatsen 11, 12, 15, 21 en DNF. Maar alle longblaasjes nog eens gebruikt en allemaal heelhuids aan de finish: daar doen we het voor.

De bewonderende blikken van lokale blondines:
daar doen we het uiteraard ook voor