Verslag Reuskens Trofee

Traditiegetrouw werd in de aanloop naar de Reuskens Trofee weer een blik flauwe excuses opengetrokken: Stijn had bij een nachtelijke escapade een sleutelbeen gebroken, Vincent bleek plots al een hele week ziek en Wilfried’s koersmachine liet nog steeds op zich wachten. Anderen waren bang voor een valpartij of een regelrechte afgang. Vijf helden lieten dit niet aan hun hart komen en speldden vol goede moed een rugnummer op.

Bij de start: de ene al wat frisser dan de andere

Het tactisch meesterplan was op voorhand minutieus uitgestippeld. Stap 1: start op de eerste rij. Stap 2:  vijf ronden bumperkleven. Stap 3: Onmiddellijk mee met de goede ontsnapping. Stap 4: Goed het wiel blijven houden. Stap 5: Pas in de laatste rechte lijn uit dat wiel komen. Stap 6: Twee handen in de lucht. Stap 7: Ons bezatten met de winstpremie.

Stappen 1, 2 en 7 werden bijzonder goed opgevolgd. Bij stap 3 liep het echter al mis. Toen de winnaar van vorig jaar aanzette, moesten we allemaal passen. In de achtervolging keken alle ploegen naar ons om het werk op te knappen. We reden daarom al snel voor de vijfde plaats. Na sterk achtervolgingswerk haakten Kurt en Garry vooraan af. Kasper, Nick en Tom konden vanuit het peloton wel nog demarrages plaatsen, maar geraakten daar uiteindelijk ook niet weg.Bij de finish: de ene al wat frisser dan de andere

Na vijfentwintig rondes, honderdvijftig bochten en een eindsprint van wat stervende zwanen viel het verdict: geen enkele Bike Leonner in de top tien. Tom, Kasper, Nick, Kurt en Garry eindigden respectievelijk op plaatsen 11, 12, 15, 21 en DNF. Maar alle longblaasjes nog eens gebruikt en allemaal heelhuids aan de finish: daar doen we het voor.

De bewonderende blikken van lokale blondines:
daar doen we het uiteraard ook voor 

Verlengd Vogezenweekend

Op een volledig objectief, uur-per-uur verslag van de Vogezentrip is het nog even wachten. Als er al journalisten ter plaatse waren, dan zitten die ondertussen in Rusland met een vergrootglas te speuren naar primeurs over voetbalvrouwen. Voorbij de waan van de dag, en volledig los van alle objectiviteit, durven wij ondertussen wel al stellen: Het was plezant in de Vogezen. Dat het plezant was in de Vogezen!
Wie of wie was te laat om nog ‘n Bike Leon shirtje te vinden in zijn maat?

Inderdaad, de eerste meerdaagse, buitenlandse expeditie van Bike Leon was meteen een schot in de roos. Maar liefst elf Leonners daagden op. De groepsfoto hierboven geeft wel nog een werkpuntje aan. Vrouwen en kinderen waren nog maar eens ondervertegenwoordigd. Mannen met kinderen zonder kinderen waren dan weer oververtegenwoordigd.  Wie goed kijkt, telt ook slechts tien gezichten. Nummer elf lag namelijk te slapen.

“Wie o wie was die nummer elf dan?”, hoor ik de curieuzeneus in u al komen. Zijn naam gaan we je niet geven. Wie het echt wil weten, kunnen we wel toefluisteren dat zijn Willier wel op het appèl was. “En waarom lag hij te slapen?”, vraagt u? Hoe dat kon gebeuren, vertellen we u nu, in alle geuren en kleuren. Het had namelijk iets te maken met de koninginnenetappe van het Vogezenweekend.

Een hoogteprofiel als een onverzorgd weerwolvengebit

In het roadbook had de parcoursbouwer zijn ambities als Suske-en-Wiske-titel-verzinner kracht bijgezet door deze etappe te omschrijven als een rit “voor de durvers, de doorzetters en de doorduwers”. Om iedereen schrik aan te jagen, had hij daar een hoogteprofiel als een onverzorgd weerwolvengebit aan toegevoegd. Voor wie X- en Y-as van zo’n profiel moeilijk kan onderscheiden, wond de begeleidende tekst er weinig doekjes om: “Honderdtachtig kilometer is niet voor iedereen weggelegd. Met 4500 hoogtemeters op de totale route zit je aan het maximale wat er in de Ronde van Frankrijk van profs wordt verwacht. Wie zot genoeg is, begint met goede moed aan deze monsteronderneming. Maar als je op voorhand het gezond verstand laat zegevieren, kies je wellicht voor een verkorting.”

“Wie o wie waren de zotten die dan toch nog vertrokken?” hoor ik u nog eens komen. Zo goed als allemaal! Enkel Bram, Garry en Jan lieten het gezond verstand zegevieren. Zij namen ‘s morgens de tijd om rustig te ontbijten.  ‘s Avonds hadden zij ook nog krachten genoeg over om te gaan winkelen en een fantastische maaltijd op tafel te toveren. Daartussen fietsen zij ook elk honderd kilometer!

Zeg ken jij Jan de motoman?
De man van de baguettes en croissants…

Uiteindelijk verliepen de eerste zeventig kilometer van de koninginnenetappe vrij geschiedenisloos. Op de Col de la Grosse Pierre scoorde Tom VR wel een 9 op 10 in de “platte band op een mooie locatie” competitie. Helemaal boven op de top, met een mooi uitzicht, terwijl er langs alle kanten trialbikers het bos in- en uitschoten: wie o wie houdt Tom van’t jaar nog van de titel?

Een iets minder geslaagde poging van Kurt in dezelfde competitie.

Na zeventig kilometer stond de belangrijkste hindernis van de dag op het programma. Waar de meeste beklimmingen van de Grand Ballon in trapjes verlopen, klimt de route via Moosch in bijna 13 kilometer bijna duizend hoogtemeters in één trek. Het gemiddeld stijgingspercentage bedraagt daarmee bijna 8 procent. De steilste kilometers gaan vlotjes boven de tien procent en zitten ook nog eens helemaal aan het einde. De baan is eigenlijk niet meer dan een geitenpad vol putten en stenen. Een gedrocht van een klim dus.


Voor het nageslacht…

“Genoeg gezaagd, schoolmeesterke, wie of wie was er op die Grand Ballon eerst boven?”, voel ik de onverlaat in u weer komen. Wel, de Strava data zijn daar redelijk formeel in. In net geen uur kon Nick als eerste de top ronden, op de voet gevolgd door Tom VR en Vincent. Koen had die drie lang gevolgd, maar had dat moeten bekopen met een fameuze hongerklop. Tom L (ja, die was ook mee op weekend) viel zo net van het podium. Ook Bram, Bert, Stijn, Jan, Garry en Kurt lieten niet lang op zich wachten.

Tom L had wel genoeg repen bij

In plaats van pijlsnel de afdaling in te zetten, kozen we ervoor om eerst wat te eten. Dat gebeurde tussen de bikers en de bomma’s in “La Vue des Alpes”. De bestelling bestond uit een aantal lokale specialiteiten: “onze bolos et onze cocas, s’il vous plaît”. 

Let op het tafellaken. De gordijntjes van het etablissement waren assorti. Het gezicht van Nick ook.

Na de Grand Ballon stonden nog vier cols op het menu. De bergpunten werden daar mooi verdeeld. Op de Petit Ballon was Tom VR als eerste boven. Op de Hohrodberg kon niemand Nick volgen. Koen kroonde zich tot Schluchtmeister. En op de Chemin de la Pépinière kwamen Vincent en Tom L op de eerste rijen piepen. Beneden mochten Kurt, Bert en Stijn telkens wel op al die klimgeiten wachten. Daar was lef en kunde mee gemoeid, maar ook wel gewoon Fz = m*g.


Ondertussen een geruststellende SMS van Bram: “Colleke van 7% aan het beklimmen”

“Wie of wie wil dat allemaal weten?”, hoor ik u denken. Niemand uiteraard. Zelfs het nageslacht hoeft dit niet te weten. Toch vind ik het straf dat we allemaal, zonder uitzondering, en zonder accidenten, gans de rit hebben uitgereden. Van een topprestatie gesproken! Nog straffer is dat er niemand om half tien in bed lag. Na een fantastische maaltijd, volgde er nog een deftige après, met zakken chips, sloten bier en een ontelbaar aantal vieze scheten. Vrouwen en kinderen waren ook hier ondervertegenwoordigd.

Ook voor het nageslacht…

De dag na deze koninginnenetappe hielden we ons toch maar een beetje in. We reden de beentjes wat los op een vlakkere route. Daarna deden we ons te goed aan een barbeque. Jan was voor de derde keer die dag naar de bakker geweest. Fleischmeister Garry verwende ons met een côte à l’os. Bram had nog wat flessen rioja bij. Vegetariërs bleken nu sterk ondervertegenwoordigd. Flexitariërs bleken toch vlees te lusten. 

Der Fleischmeister et son côte à l’os.
Le maître-viande und seine Fleischbein

Volgend jaar graag opnieuw! En wel in het laatste weekend van mei. Vrouwen, kinderen, vegetariërs, flexitariërs en geheelonthouders die fietsen bijzonder welkom! Het was namelijk plezant in de Vogezen. Dat het plezant was in de Vogezen!

Rit 17 + Drie Landen Leon

Hooggeachte wielertrappisten,

Wie wil kan dit weekend 240 kilometer trappen met Bike Leon!

Zondag om 9h00 starten we aan Bar Leon voor een vlakke rit langs de Schelde. Via Temse rijden we naar Sint-Amands en Dendermonde. Langs de Durme en de Scheldepolders geraken we terug aan de voetgangerstunnel. Goed voor een totaal van 103 km (GPX), met optie tot verkorting van 70 km (GPX). Snel stuk van 5,5 km langs de nieuwe dijk tussen Rupelmonde en Kruibeke.

Zaterdag doen we de Voerstreek en Nederlands Limburg aan. Om 8h00 rijden we met minstens twee auto’s naar Boirs. Daar vertrekken twee tochten: één van 100 en één van 140 kilometer. De parcoursbouwer heeft zijn best gedaan om zoveel mogelijk mooie klimmetjes en afdalingen te zoeken. Het profiel heeft wat weg van dat van de Leon Van Vlaanderen, maar dan over gladde asfaltwegen in plaats van kasseien. De allersteilste kuitenbrekers (genre Keutenberg) bevinden zich ook op de langste route. Je kan onderweg nog beslissen hoeveel kilometer je wil doen. Spreekt dit je wel aan: graag een mailtje voor vrijdagochtend aan kurt@bikeleon.be en nick.schuermans@hotmail.com.

Tot van’t weekend!

Nick

Rit zondag 20 mei: Tatomium!

Deze zondag jagen we de kilometertellers nog eens voorbij de 100 km. Bestemming is Tatomium!

De lange route telt 104 km en passeert o.a. langs het Zennegat, de Medialaan in Vilvoorde, de abdij van Grimbergen en als kers op de taart: Tatomium!. Er zitten iets meer grote banen en rode lichten in dan gebruikelijk, maar ook mooie fietspaden langs de Zenne en het Kanaal Brussel-Willebroek. 

Na 28 km in Leest kan je kiezen om terug naar huis te draaien langs een kortere knooppuntenroute. Je komt dan in totaal op 69 km.

Verslag 5 mei: dé Leon van Vlaanderen

De nacht van vrijdag 4 op zaterdag 5 mei. Wat was me dat!! Ik zag wel elk uur van de nacht minstens twee keer. Hoe kwam dat? Ging ik op schoolreis, had ik examens, begon ik aan een nieuwe job,…. Neen niets van dat. Ik ging deelnemen aan de enige echte “Leon van Vlaanderen”.
 
Aah! Nog nooit van gehoord? Dat is zoiets als de Ronde van Vlaanderen, maar dan zonder die vlakke stukken waar die zogenaamde “profs” op kunnen recupereren. Neen dit is voor de echte bikkels die enkel gaan voor de venijnige hellingen liefst nog op kwasie onberijdbare kasseien. 
 
Met 12 waren we die zaterdag (als je vergelijkt met die “Ronde van Vlaanderen”, daar zijn er heel wat meer die denken dat parcours aan te kunnen). Neen de” Leon” is maar voor enkele uitverkorenen.
 
* De uitverkorenen…
 
In ieder geval beschikte ik die dag over superbenen. Op amper 30km op dit loodzware parcours trapte ik al tweemaal mijn spliksplinternieuwe ketting aan gort. Gelukkig bracht de kettinghons hier redding. Ook mijn handen bleken over dezelfde fenomenale krachten te beschikken want een schakelbeweging van mijn linkerhand resulteerde in het lostrekken van mijn voorderailleur die daar nochtans al jaren op hetzelfde plekje verankerd zat. Hier bracht de welbekende inbussleutel geassisteerd door Kurt dan weer oplossing. Lang leve de rugzak met halve werkplaats!
* Toch een verschil in stijl….
 
Na enkele levensgevaarlijke afdalingen aan duizelingwekkende snelheden slaagt onze berggeit Tom erin bij een omkeermaneuver te “vergeten” uit te klikken en daarbij de Vlaamse Ardennenbodem van dichtbij te gaan bestuderen. Terwijl dit achter de haag buiten ons zicht gebeurt krijgen wij van een local de trucs te horen om over kasseien te rijden. Alsof wij voor de eerste keer op kasseien reden. Sommigen onder ons hadden al uitgebreid ervaring opgedaan in Parijs Roubaix . Anderen reden al een of meerdere keren de Antwerpse kasseiklassieker.
 
* De bewoner van de Haaghoek
 
Na de beklimming van de Muur van Geraardsbergen en aansluitend de Kapelberg werd het tijd om ook een beetje aan cultuur te doen. Daarom werd er gepicknickt met de plaatselijke mattentaart op een wel heel mooi plekje. 
Nick en Kurt waren zeer vereerd dat zij nogmaals de Muur en Kapelberg mochten bedwingen om ons van deze lekkernij te voorzien. Ondertussen konden wij van het landschap genieten en een bezoekje brengen aan de kapel. Het aanzicht van onze picknick leverde direct en hoop aanvragen op om ook lid van onze club te mogen worden. Dat konden wij uiteraard niet zomaar toestaan. Bike Leon is enkel voor de uitverkorenen.
 
Na 70 km werden Els, Kurt met de niet zo wollen trui, Koen onze gast en ikzelf als Chinese vrijwilligers richting Oudenaarde gestuurd met de schier onmogelijke opdracht een plaatsje te versieren op de overvolle terrasjes. Daardoor stond er maar 85km op onze tellerkes met een onbekend aantal hoogtemeters. Dankzij de doortastende aanpak van Els slaagden we er toch in voor iedereen een plekje te versieren.
 
De anderen hadden er echter niet zoveel vertrouwen in en stuurden daarvoor een (hele?) tijd later Timo, Garry, Tom en Bram ter versterking. 
Ondertussen was de pols van Tom dusdanig pijn gaan doen dat hij de afkorting tot 105km kon aanvaarden.
 
* Tom op de Fortuinberg in Ronse. Eén van de weinige keren dat er een fotograaf klaar stond om hem boven op te wachten…
 
Waren die mannen in elk dorp met café ene gaan pakken? Hadden ze de broodnodige rustpauzes moeten inlassen? Of ben ik uit mijn nek aan het kletsen? Maar oneindig veel later kwamen parcoursbouwer Nick, onze voorzitter Kurt in het gezelschap van de onvermoeibare Stijn ons vergezellen op het terras. 143km op de tellers en hoeveel hoogtemeters mannen? Onderweg hadden ze uit schrik voor een demarrage van Koen (Band) diens ketting gesaboteerd zodat deze via een shortcut  ook vroegtijdig had moeten terugkeren.
 
* Het antwoord op de prijsvraag: ze waren in elk café ene gaan pakken. 
 
Tekst: Jan
Foto’s: Stijn, Nick en de man met het stubru-klakske
Strava: link hier

Zondag 6 mei: De omsingeling van Nijlen (83 km)

Twee weken terug probeerden we Nijlen al ééns te omsingelen. Het resultaat staat geboekstaafd als “het schampschot langs Nijlen”. Over het hoe en het waarom leest u alles in Jan’s verslag.
 
Nu zondag proberen we het dus opnieuw. Slagen we er deze keer wel in om Nijlen helemaal te omsingelen? “Stress!!! Zenuwen!!! Angstzweet!! Trillende handen!!! Bevende knieën!!!”, om het verslag van de vorige poging te citeren…  
 
Vertrek om 9h00 stipt aan Bar Leon voor 83 km. Samen uit samen thuis. Terrasjesweer. GPX: hier

 

Zondag 29 april: Doel = Doel

De prijs voor het mooiste aankondigingskaartje gaan we deze week niet winnen, maar het geeft toch een beeld. We vertrekken zondag om 9h00 aan Bar Leon en rijden dan door de Waaslandhaven tot in Doel. Daar rijden we een snel stuk van een viertal kilometer tot een uitzichtspunt over het Verdronken Land van Saefthinge.

Op dat uitzichtspunt moeten jullie een keuze maken: Terug naar huis via mooie polderbanen (totaal van 75 km – GPX) of eerst nog over de rode route langs Walsoorden, om een mooi panorama over de Westerschelde mee te pikken en dan langs diezelfde polderbanen terug (100 km – GPX).

De weergoden zijn nog in het ongewisse over de zondagochtend, maar een regenfrakske meenemen lijkt deze keer misschien toch geen onoverbodige luxe, zeker niet voor degenen die met een wollen truitje aan de start staan…

Dan ook nog twee dienstmededelingen:
– Zaterdag 5 mei is het Leon van Vlaanderen. Inschrijven tot nu zondag. Alle info hieronder. Niet twijfelen, doen!
– Eerste weekend van juni trekken we naar de Vogezen. Inschrijven voor zondag 6 mei.Niet twijfelen, doen!

Verslag 22 april: Het schampschot langs Nijlen

Zondagmorgen exact 15 leonders aan de start. We verwelkomen twee nieuwkomers Danny en Robin. Vertrek bij de laatste, eerste , middelste klokslag haalden we deze keer niet.

Ondergetekende poetste zijn fiets en had daarmee een geheimzinnig gepiep in zijn voorwiel gewekt. Bovendien deed hij een wat verwarde uitleg over intervaltraining en gebrek aan ervaring in het rijden op fiets GPS. De meest wakkeren onder ons fronsten waarschijnlijk nu al de wenkbrauwen.

Het eerste stuk was niet zo moeilijk. De fiets-o-strade is immers bekend terrein. Alhoewel de te volgen lijn op de GPS toch precies niet altijd volledig klopte met het werkelijk verloop. En dan moest het “moeilijkere” gedeelte nog komen. Stress!!! Zenuwen!!! Angstzweet (of lag dat aan de temperatuur?) trillende handen!!! Bevende knieën!!!

Jullie begrijpen vast wel dat het aanbod van Timo om een hem wat bekend parcours te volgen als een geschenk uit de hemel werd gezien. Althans door mij. Leuke weggetjes, maar even paniek toen het erop leek dat we te vroeg terug zouden zijn. Ja als het cafe nog niet open is dan kunnen we niet blijven plakken he.

Een korte stop met overleg leidde tot twee mogelijke opties. De verscheurende keuze werd helemaal op mijn schouders gelegd. Waarschijnlijk omdat ik mijn verantwoordelijkheid eerder op de dag al eens ontvlucht had.

Wat mij betreft weer een leuk zondagochtendritje dat op het einde nog steeds naar wat meer smaakte. Da’s eens iets anders dan content zijn dat ik er weer geraakt ben.

Dank aan Timo voor het gidsen in het tweede gedeelte. Om het urenlange, zenuwslopende en afmattende voorbereidend werk van Nick eer aan te doen beloof ik plechtig deze tocht in mijn eentje te rijden en op die manier ervaring op te doen in het rijden op GPS.

Leonders groeten, 

Jan (tekst) en Timo (beelden GoPro)

 

 

Zaterdag 5 mei: de Leon van Vlaanderen

Tijd om onze volgende uitstap praktisch wat te organiseren: de Leon van Vlaanderen op zaterdag 5 mei in Oudenaarde en omstreken.

Er is een lange route uitgetekend langs de mooiste krinkelkronkelwegen in de Vlaamse Ardennen. Op die route van 134 kilometer tref je alle  scherprechters van de Ronde Van Vlaanderen (Muur, Kwaremont, Paterberg, Koppenberg, Taaienberg, …), een beperkt aantal “vlakke” kasseistroken (Holleweg, Jagerij, Haaghoek, …) en heel wat wondermooie, minder bekende hellingen (Fortuinberg, Scherpenberg, Ganzenberg, La Houppe, …).
 
 134 kilometer op zo’n parcours is niet voor iedereen weggelegd (maar onderschat jezelf niet!). Daarom bieden we ook een aantal afkortingen aan.  Oudenaarde ligt centraal op de route en is dus nooit ver weg.
– Rijd je voor de Ganzenberg langs de grote baan terug kom je bijvoorbeeld op 85 km.
– Volg je het parcours tot aan het Muziekbos, strand je uiteindelijk op 100 km. De zwaarste kasseibergen kan je op die manier vermijden.
– Een andere optie is om af en toe een helling niet mee te pikken en te wachten op de groep. De Muur, Voskensstraat, Scherpenberg, Fortuinberg, Knokteberg, Kwaremont, Paterberg, enz. zijn bijvoorbeeld gemakkelijk te omzeilen.
 
Praktisch: We vertrekken om 7h30 met de auto aan Bar Leon. In Oudenaarde is er achteraf mogelijkheid om een douche te nemen in het Centrum Ronde Van Vlaanderen. Er zijn ook terrasjes genoeg om de dorstigen te laven.
 
Als je graag meegaat, ontvang ik graag voor zondagavond een mailtje op nick.schuermans[at]hotmail.com met volgende info:
– ik ga mee!
– ik heb een auto: ja/nee
– indien ja: plaats voor hoeveel personen en fietsen?
– opteer je voor de 134 km of denk je een kortere route te nemen? 85 km? 100 km? af en toe een berg overslaan? 
– varia
 

 

PS Meer info over de rit van nu zondag later deze week

Zondag 22 april: De omsingeling van Nijlen (81 km)

Geachte Leon Van Bon,

Nu zondag belooft het fantastisch fietsweer te worden. Op het programma staat een rit van 81 km. Vertrek langs de fietsostrade tot Duffel, dan de Nete tot Lier, dan een grote lus rond Nijlen, dan terug naar huis via Ranst en Wommelgem. Afspraak om 8h50. Vertrek klokslag 9h00. GPX-track hier. Kaartje hier beneden.

Als je ook in de tussentijd op zoek bent naar de zin van het leven:
– Frederic is vorige zondag na de rit zijn fietshelm vergeten op het terras – van Bar Leon. Iemand die hem kan opsporen? Graag een mailtje terug.
– Zaterdag rijden een aantal moedigen de Leon-versie van Luik-Bastenaken-Luik. Herdenk hen in uw gebeden.
– Nostalgie troef: Geniet van het flash-interview na de rit van vorige week. Lees ook de verslagen van de voorgaande ritten nog eens na. Bestudeer je plaats in het regelmatigheidscriterium
– Zondagnamiddag zendt Bar Leon de profversie van Luik-Bastenaken-Luik uit op groot glas. Wie ‘s morgens meefietst en de aankomst nog in Bike Leon tenue meepikt, verdient een douche.

Tot gauw!

Kuck